Τη λέω την αμαρτία μου, εγώ το ευχαριστήθηκα. Καλύτερα ένα εφάπαξ ηχηρό σκαμπίλι μια στο τόσο, ευκαιρίας δοθείσης, παρά καθημερινές σφαλιάρες και φτυσίματα κατά πρόσωπο από τους εθνοπατέρες που ανερυθρίαστα μας εμπαίζουν μέσα από τον ανίερο – όπως τον κατάντησαν – “ναό” της Δημοκρατίας. Σιγά μπας κι ‘έχασε η Βενετιά βελόνι’ ...