Χρειάζεται να έχει κανείς το ακαταλόγιστο για να εκλαμβάνει τη δυστυχία ενός λαού ως ευτυχία. Προαπαιτείται θράσος, κυνισμός, περισσή αναλγησία, πώρωση, παχυδερμία, αχρωματοψία και στραβισμός, για να βλέπει κανείς την υποδούλωση, τη συμφορά και την ταπείνωση ενός λαού ως ευτυχία και την ξένη μπότα ως ευκαιρία. Και όλα αυτά τα ...