Μας είπαν ότι μας αδικούν για να μας “σώσουν”! Με άλλα λόγια, ότι αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν το άδικο ως το μοναδικό υπερόπλο εναντίον της επερχόμενης οικονομικής καταστροφής μας! Δηλαδή η αδικία εις βάρος του αδύνατου και του έντιμου πολίτη ήταν τάχα απαραίτητη για την αποκατάσταση της ευρωστίας της εθνικής οικονομίας και κατ’ επέκταση ημών αυτών.
Είπαν και ελάλησαν ότι τα οδυνηρά μέτρα που πήραν και απέτυχαν, και τα οδυνηρότερα που ξαναπήραν και που νομοτελειακά πάλι θ’ αποτύχουν για τον ίδιο λόγο που απέτυχαν τα πρώτα, είναι μεν σκληρά και άδικα, αλλά 
είναι το αναγκαίο φάρμακο-φαρμάκι για την πανούκλα της οικονομίας και τη χολέρα του κράτους-μπάχαλου που οι ίδιοι οι “σωτήρες” μας δημιούργησαν διαχρονικά και συντηρούν ακόμη και σήμερα, ελέω “δημοκρατίας”.
Κι εμείς, ραγιάδες όντες, τρομοκρατηθήκαμε και δεχτήκαμε το ανελέητο μαστίγωμα στο κορμί μας, για πρώτη, δεύτερη και τρίτη φορά, και, κατά που μας λένε, έπεται η συνέχεια… Και αν «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού», τότε το τρις και τετράκις εξαμαρτείν τίνων ανδρών και γυναικών είναι;
Σε όλη μου τη ζωή αναρωτιόμουνα γιατί η αδικία ήταν τόσο διαδεδομένη και δημοφιλής, γιατί ήταν εκ των ων ουκ άνευ του ευ ζην, και δεν μπορούσα να βρω πειστική απάντηση. Χρειάστηκε να πάρει το τιμόνι (τρόπος του λέγειν) του Ραγιαδιστάν-Λαμογιστάν ο σοσιαληστής Τζέφρυ-Γιώργος Παπανδρέου-Τσαντ για να μου το μάθει. «Τα άδικα μέτρα που παίρνω είναι για να σας σώσω από την καταστροφή, βρε ζωντόβολα», λέει και ξαναλέει ο Πρωθυπουργός της εθνικής συμφοράς σε κάθε ευκαιρία, μέσα κι έξω από τη Βουλή, εντός και εκτός του ΤρΕλλαδιστάν.
Δίκιο έχει! Αυτό που συμβαίνει σήμερα απλά δικαιώνει την παμπάλαιη παροιμία: «Βόηθα με φτωχέ να μη σου μοιάσω.» Ο Παπανδρέου-Τσαντ αδικεί τους φτωχούς για να σώσει την πλουτοκρατία και τον εσμό των τοκογλύφων δανειστών (τζογαδόρων). Τίποτα το παράδοξο και το καινούργιο. Έτσι γινόταν από καταβολής κόσμου. Αυτό είναι το “ευαγγέλιο” των σατανιστών-τραπεζιτών: Αδικείτε τους φτωχούς, για να μην καταντήσετε σαν κι αυτούς. Τα άδικα μέτρα είναι η ασπίδα της πλουτοκρατίας! Η αδικία είναι το ξίφος της “δημοκρατικής” ολιγαρχίας. Το άδικο είναι η “δικαιοσύνη” του Mαμμωνά, αλλά και το δεκανίκι της κυβερνητικής ανικανότητας.
GAP: «Τα σκληρά και άδικα μέτρα δεν είναι επιλογή αλλά αναγκαιότητα, οι πιστωτές δεν μας δίνουν άλλο χρόνο. (…) Οι αποφάσεις θα είναι δύσκολες, σκληρές και σε πολλές περιπτώσεις άδικες, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε άλλα περιθώρια. Αν φερθούμε ανεύθυνα κινδυνεύουμε να μην έχουμε να πληρώσουμε όχι μόνο το 14ο μισθό, αλλά ούτε καν τον πέμπτο, τον έκτο ή ακόμα και τις συντάξεις.»
Αυτά είχε πει ο δουλοπρεπής στους ισχυρούς και σαδιστής και ανάλγητος στο λαό του, Τζέφρυ ο αμελέτητος, στις 2 Μαρτίου 2010 στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή δύο μήνες πριν πάρει τα ακόμη σκληρότερα μέτρα με το Μνημόνιο Ι, και 16 μήνες πριν πάρει τα τρις χειρότερα με το μεσοπρόθεσμο. Και αυτά του είχα πει εδώ.
Το τραγικό για τον ελληνικό λαό είναι ότι, παρόλο που ο Πρωθυπουργός-σωτήρας του αυτογελοιοποιήθηκε επανειλημμένως και απέτυχε παταγωδώς να βάλει την ασθενή έστω σε τροχιά ανάρρωσης, παρά τα σκληρά και άδικα μέτρα, αντί να τον έχει στείλει σπίτι του επειγόντως για θεραπεία, εξακολουθεί να ανέχεται αυτόν τον αποδεδειγμένα άχρηστο, και για πολλούς προδότη της πατρίδας, ως θεράποντα ιατρό της πνέουσας τα λοίσθια οικονομίας! Βρε τι έχουμε πάθει ως λαός; Αποχαυνωθήκαμε πλήρως;
GAP: «Κάποια από τα μέτρα είναι άδικα, αλλά είναι απαραίτητα για τη σωτηρία της Ελλάδας, και ο ελληνικός λαός κατανοεί αυτή την αναγκαιότητα» είχε ξαναπεί εκτός συνόρων ο Τζέφρυ-Γιώργος Παπανδρέου-Τσαντ στο Bloomberg.
Ε , λοιπόν, Τζέφρυ, εγώ και πολλοί άλλοι δεν κατανοούμε αυτή την αναγκαιότητα. Δεν κατανοούμε γιατί η αδικία μπορεί ποτέ να είναι εργαλείο σωτηρίας. Αυτό είναι οξύμωρο. Αναγνωρίζουμε όμως την ανικανότητα της κυβέρνησής σου και την έλλειψη θέλησης να είσαστε δίκαιοι και αποτελεσματικοί. Και αντιλαμβανόμαστε πλήρως την κουτοπονηριά σας και ποίων τα συμφέροντα υπηρετείτε, αδικώντας βάναυσα το λαό σας.
Τα ίδια μας έλεγε από το Μάιο του 2010 και ο απελθών αποτυχημένος τσάρος της οικονομίας, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο οποίος ξεπλύθηκε (νομίζει) από τις βαριές αμαρτίες του στο πλυντήριο του ανασχηματισμού: «Προφανώς δεν είναι δίκαιο να πληρώσει την κρίση ο συνταξιούχος του οποίου κόβεται η σύνταξη. Αλλά το βασικό ζητούμενο ήταν να διασφαλίζουμε ότι δεν θα πτωχεύσει η χώρα.» (Δείτε εδώ.) Το διασφαλίσατε κύριε Παπακωνσταντίνου; Κι αν το διασφαλίσατε προς τι το επαχθές και άδικο εις τη νιοστή μεσοπρόθεσμο; Κι αφού δεν το διασφαλίσατε, τότε γιατί δεν εξαφανιστήκατε από προσώπου γης αλλά μετακινηθήκατε σε άλλο υπουργείο; Δε ντρέπεστε;
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο νέος τσάρος της ανοικονόμητης οικονομίας, Ευάγγελος Βενιζέλος: «Τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό πρόγραμμα και στον εφαρμοστικό νόμο γνωρίζω πολύ καλά ότι είναι και βαριά και σε πολλά σημεία τους άδικα. Ανέλαβα την ευθύνη να τα εισηγηθώ, πριν κλείσω καλά καλά μια εβδομάδα στο Υπουργείο Οικονομικών, γιατί μόνο έτσι εξυπηρετείται τη στιγμή αυτή μια αδήριτη εθνική ανάγκη.» Αυτά είπε μεταξύ άλλων ο Ε. Βενιζέλος σε γραπτή του δήλωση, που δόθηκε στη δημοσιότητα το βράδυ του Σαββάτου 25/6/2011. (πηγή)
Ώστε έτσι, ε; Αδήριτη εθνική ανάγκη τα άδικα μέτρα! Ποια φιλοσοφία, ποια ηθική, ποια πολιτική οικονομία, ποιος κώδικας δεοντολογίας, ποια λογική και ποια κοσμοθεωρία χρησιμοποιεί την αδικία για την επίτευξη ευγενών στόχων;
Τι να πει κανείς σε αδιάντροπους υποκριτές; Ότι είναι τρελοί για δέσιμο; Ότι είναι προδότες και σαδιστές; Ότι είναι δουλοπρεπείς και φοβικοί; Ότι είναι εντελώς άχρηστοι; Ό,τι και να τους προσάψει μέσα θα είναι!
Και δε μου λέτε ρε πατριώτες, γιατί να πληρώνει ο έντιμος μισθωτός και συνταξιούχος την ανικανότητά σας να πιάσετε τη φοροδιαφυγή; Διέρρηξα τα ιμάτιά μου όταν διάβασα τη φετινή έκθεση του γενικού επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρου Ρακιντζή.» Διαβάστε εδώ κι εδώ και φρίξτε!
Ούτως εχόντων των πραγμάτων, θα έχουν άδικο οι αγανακτισμένοι αδικούμενοι πολίτες να δημιουργήσουν ένα ενάρετο κίνημα κατά της αδικίας των νέων μέτρων και ν’ αρνηθούν να πληρώσουν τα δυσβάστακτα χαράτσια μέχρις ότου εισπράξετε όλους τους οφειλόμενους φόρους που αναφέρονται στην έκθεση Ρακιτζή; Ποιος δικαστής θα τους δικάσει και θα τους καταδικάσει; Άλλωστε με το να συναινούμε στην αδικία σας, αδικούμε εαυτούς και αλλήλους και επιβραβεύουμε την ανικανότητά σας.
Θα μου πεις, υπάρχουν χαράτσια που δε μπορούμε να τα γλιτώσουμε, όπως η εισφορά αλληλεγγύης τύπου ΛΑΦΚΑ των συνταξιούχων που την παρακρατείτε προτού εισπράξουν τη σύνταξη. Εδώ το θύμα δε μπορεί ν’ αμυνθεί. Δεν είναι άδικο, ωστόσο, οι συνταξιούχοι να καταβάλουν συγχρόνως και δεύτερη εισφορά αλληλεγγύης, την έκτακτη ή κεφαλικό φόρο όπως ονομάστηκε; Ή μήπως το κάνατε για να εξαγνίσετε με το ζόρι την ψυχή τους λίγο πριν την αποδημία τους εις Κύριον; Τη δική σας ψυχή, βρε μαυρόψυχοι, πώς θα την εξαγνίσετε;
Όμως να ξέρετε ότι το άδικον ουκ ευλογείται! Τα αχ και βαχ των αδικημένων συνταξιούχων και μισθωτών θα σας καταδιώκουν μια ζωή. Όση παχυδερμία κι αν έχετε, θα σας διαπεράσουν. Όταν σπέρνετε ανέμους, αναπόφευκτα θα θερίσετε θύελλες…
Μπλα, μπλα, μπλά… πάψε βρε παραμυθά!
Θυμήσου, Βαγγέλη, αυτά τα ωραία που μας έλεγες το περασμένο Πάσχα: «Καμία δέσμη μέτρων, καμία πολιτική και ιδίως μία πολιτική που είναι επίπονη και επώδυνη δεν μπορεί να πετύχει, αν δεν υπάρχει κοινωνική αποδοχή, εάν δεν υπάρχει ένα αίσθημα αισιοδοξίας και προοπτικής. Ο ψυχολογικός παράγοντας στα θέματα της οικονομίας δεν είναι ατμοσφαιρική διάσταση, είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο και χειροπιαστό. Είναι το ήμισυ του παντός. Επηρεάζει τις καταναλωτικές, τις φοροδοτικές και τις επενδυτικές συμπεριφορές.»
Το φτιάξατε το ψυχολογικό κλίμα με το μεσοπρόθεσμο, κύριε Βενιζέλο; Χα, Χα, χάαα! Υπάρχει κοινωνική αποδοχή και αίσθημα αισιοδοξίας και προοπτικής; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά ΟΧΙ. Άρα θα αποτύχετε κι εσείς και το μεσοπρόθεσμο, σύμφωνα με τα ίδια σας τα λόγια.
