Πανοραμική άποψη του Ξυλοκάστρου. Photo: Δήμος Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης
Είναι κάποιες δεκαετίες τώρα, που ο πολιτισμός δεν περνάει από το Ξυλόκαστρο. Το περιφρονεί και το προσπερνάει. Ντρέπεται να ψελλίσει ακόμη και τ’ όνομά του. Αν δεν ήταν ο περίφημος Πευκιάς και η κοντινή του απόσταση από την Αθήνα, ελάχιστοι τουρίστες θα επέλεγαν το Ξυλόκαστρο της πολιτιστικής παρακμής και εγκατάλειψης για τις διακοπές τους.
Υπάρχουν απαρχαιωμένες πολιτιστικές “ατραξιόν” που σε κάνουν να ντρέπεσαι για την πόλη σου. Αυτές θα μπορούσαν να εκσυγχρονιστούν αν εκλεγόταν κάποιος Δήμαρχος με μεράκι, αγάπη για την πόλη του, όραμα, καλούς συνεργάτες και όρεξη για δουλειά.
Ψάχνοντας για ακτίνα φωτός, μιας και πλησιάζουν οι δημοτικές εκλογές, διαπίστωσα ότι ένας από τους υποψήφιους δημάρχους, ο καταξιωμένος Πολιτικός Μηχανικός Σπύρος Καραβάς, έχει θέσει προτεραιότητα και δεσμεύεται δημόσια για την μετατροπή των στοιχειωμένων αποθηκών Φραντζή σε πολιτιστικό κέντρο. Ώρα να δεσμευτούν δημόσια και οι συνυποψήφιοι Δήμαρχοι.
Παραθέτω μερικές φωτογραφίες των ερειπωμένων αποθηκών στην παραλιακή Ξυλοκάστρου για να πάρετε μια οπτική γεύση:
Και να σκεφτεί κανείς ότι η πρώτη προσπάθεια ανάπλασης των αποθηκών Φραντζή – προσδεθείτε – έγινε το 2006! Όπως έγραψε, προς τιμήν του, ο κ. Α . Ζάρρος στις 11/04/2016,
«Τελικά είμαστε πολύ “παραλίες” εδώ στο Ξυλόκαστρο…
Πόσα ν’ αντέξει πια αυτός ο παραλιακός δρόμος; Πόσα; Συμπληρώνουμε 10 χρόνια φέτος από την πρώτη προσπάθεια “ανάπλασης”, αυτή των Αποθηκών Φραντζή, και το Ξυλόκαστρο, παρ’ όλο που δημοπρατήθηκαν τρία συνολικά έργα αναπλάσεων ύψους μεγαλύτερου των 6 εκ. ευρώ, παρουσιάζει μια θλιβερή εικόνα. Σε πιάνει θλίψη όταν σκέφτεσαι τι θα μπορούσε να κάνει κάποιος με τόσα λεφτά σε μια μικρή πόλη, αν σχεδίαζε σωστά. Μεγάλες χαμένες ευκαιρίες και διηγώντας τες να κλαις…
(…) Ανάπλαση 1η: Αποθήκες Φραντζή. Η τότε δημοτική αρχή προχώρησε σε λάθος τρόπο δημοπράτησης ενός τραγικού σχεδίου και δεν άκουσε ούτε την τότε μειοψηφία, ούτε εμάς ως Αρμονική Ανάπτυξη, ούτε κανέναν, με αποτέλεσμα να έχουμε δέκα χρόνια μετά αυτό που όλοι βλέπουμε.
(…) Συμπατριώτες έχουμε πρόβλημα, ε; Σε αυτό φαντάζομαι συμφωνούμε όλοι. Να το λύσουμε όμως πρέπει και όχι να το βάλουμε κάτω από το χαλί. Η πόλη μας δεν είναι σε καλή κατάσταση. Μισοτελειωμένα έργα, χαμένες παραλίες και ευκαιρίες την έχουν καταστήσει άσχημη, δυσλειτουργική και ημι-ψόφια. Ας μην το κάνουμε αυτό στους εαυτούς μας. Ας κοιτάξουμε να σχεδιάσουμε πώς θα την ομορφύνουμε, πώς θα τη ζωντανέψουμε και πώς θα τη κάνουμε πάλι ελκυστική κι ας αφήσουμε τους εμφύλιους για μερικές καρέκλες ακόμα. Μια όμορφη και ζωντανή πόλη άλλωστε, θα γεμίζει τις καρέκλες περισσότερες μέρες το χρόνο και όλοι θα είναι ευχαριστημένοι. Ψυχραιμία λοιπόν και μην ξεθάβετε πάλι τα τσεκούρια του πολέμου. (…)»
Δυστυχώς το πρόβλημα των αποθηκών Φραντζή, και όχι μόνο, έχει μπει κάτω από το χαλί έως σήμερα. Και το χειρότερο, οι Ξυλοκαστρίτες δεν σκοτίζονται γι’ αυτά τα χάλια, δεν τους απασχολούν. Μάλιστα, οι πιο επιτυχημένοι επιχειρηματικά (ονόματα δεν λέμε), που αγοράζουν και ανακαινίζουν το ένα παλιό ξενοδοχείο μετά το άλλο (ας είναι καλά και το ΕΣΠΑ) αντί να πρωτοστατούν στην ανάπλαση του Ξυλοκάστρου, πράγμα που θα ενίσχυε τον τουρισμό και θα πολλαπλασίαζε τους πελάτες των ξενοδοχείων τους, δείχνουν προκλητική αδιαφορία για την πόλη τους. Βλέπετε, είναι θέμα αντίληψης και προτεραιοτήτων.
Πάμε τώρα στην άλλη πολιτιστική ατραξιόν-έκτρωμα, που μου έχει καθίσει στο στομάχι εδώ και χρόνια και δεν μπορώ να την χωνέψω. Είναι το λεγόμενο Κ.Δ.Α.Π. (Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών), όπου τα παιδιά, προτού εισέλθουν στην αίθουσα απασχόλησης, κάνουν το σταυρό τους να μην πέσει κανένας ξεκολλημένος σοβάς στο κεφάλι τους. Εννοείται ότι εθίζονται στα ερείπια και θεωρούν ότι αυτό είναι κανονικότητα, μην ελπίζοντας σε κάτι καλύτερο και μην επιδιώκοντας βελτίωση στα κακώς κείμενα. Κοινώς, γίνονται και αυτά δεβαριεσάκηδες, σαν τους γονείς και τους δασκάλους τους.
Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι ότι στον 1ο όροφο βρίσκεται η αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, και στον 2ο όροφο στεγάζεται η Δημοτική Βιβλιοθήκη και η Δημοτική Φιλαρμονική! Με άλλα λόγια, το κτίριο-έκτρωμα του Κ.Δ.Α.Π. είναι ένα mini πολιτιστικό κέντρο του Ξυλοκάστρου!
Λοιπόν, αν δεν βγάλετε φωνή απόγνωσης, αν δεν βγείτε από τα ρούχα σας, αν δεν δακρύσετε οι πιο ευαίσθητοι, βλέποντας τις επόμενες φωτογραφίες, θα πει ότι κι εσείς έχετε εθιστεί στη μιζέρια και στην κακομοιριά και θεωρείτε την παρακμή κανονικότητα και την διεκδίκηση για κάτι καλύτερο ουτοπία.
Τελευταίο που θα αναφέρω, αλλά όχι ελάχιστο, είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Ξυλοκάστρου, του οποίου η όψη προς την οδό Ταράση θυμίζει εγκαταλειμμένες φυλακές. Εκεί προσέρχονται καθημερινά για να γυμναστούν όχι μόνο τα παιδιά των Ξυλοκαστριτών αλλά και όσοι τουρίστες, Έλληνες και ξένοι, είναι φανατικοί του keep fit και του body building και χωρίς αμφιβολία η εξωτερική όψη του κτιρίου τούς προκαλεί απογοήτευση και αποστροφή. Η επισκευή των εξωτερικών όψεων του Κλειστού Γυμναστηρίου δεν στοιχίζει πια τόσο πολύ ώστε να μην μπορεί να βρει τα χρήματα ο Δήμος Ξυλοκάστρου, και δεν υπάρχει καμία δικαιολογία γι’ αυτή την κατάντια του κτιρίου.
Δείτε τις φωτογραφίες:
Ελπίζω αυτή η ανάρτηση να φτάσει στ’ αυτιά των επίδοξων Δημάρχων και όποιος εκλεγεί να φιλοτιμηθεί να πράξει τα δέοντα ώστε το Ξυλόκαστρο να ξαναποκτήσει τη χαμένη αίγλη του.
Tags: Αποθήκες Φραντζή, Βιβλιοθήκη Ξυλοκάστρου, Κ.Δ.Α.Π., Κλειστό Γυμναστήριο Ξυλοκάστρου, Ξυλόκαστρο, Φιλαρμονική Ξυλοκάστρου
