ΠλάτωνΜόνο όταν ο άνθρωπος γνωρίσει τον κόκκο της θεϊκότητας μέσα του, ότι δηλαδή η πεμπτουσία του είναι πνευματική και ταυτόσημη με την ουσία της Συμπαντικής Θεότητας, μπορεί να ελευθερωθεί από τις ψευδαισθήσεις και τις αυταπάτες του και να ζήσει αρμονικά με τους συνανθρώπους του.
Ωστόσο, αυτός ο πνευματικός κόκκος επιδέχεται ωρίμανσης, ακριβώς όπως το έμβρυο αναπτύσσεται και γίνεται άνθρωπος.
Πόσοι άνθρωποι, όμως, γνωρίζουν ότι υπάρχει αυτός ο θεϊκός κόκκος μέσα τους; Και σε πόσους απ’ αυτούς ο θεϊκός κόκκος ωριμάζει κατά τη διάρκεια της γήινης ζωής τους; Πόσοι δυστυχώς πεθαίνουν προτού ακόμη ο θεϊκός αυτός σπόρος βλαστήσει και παράγει πνευματικούς καρπούς;
Για το ποιος είναι ο καρπός του Πνεύματος είχε μιλήσει ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς Γαλάτας, κεφ. Ε – 22, 23 : “Ο δε καρπός του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθοσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια”.
Δυστυχώς από μόνη της η διανοητική γνώση δεν οδηγεί στην πνευματική αυτογνωσία και αυτοπραγμάτωση. Αυτό το διαπιστώνουμε καθημερινά στη ζωή. Εκείνοι που κατευθύνουν τις τύχες της ανθρωπότητας στην πλειοψηφία τους είναι άνθρωποι με πολλές γνώσεις, πτυχία και διδακτορικά. Και όμως έχουν οδηγήσει και συνεχίζουν να οδηγούν τις κοινωνίες στη βία, την εξαθλίωση και τη μιζέρια. Το ίδιο κάνουν και εκείνοι που επανδρώνουν τις εθνικές κυβερνήσεις. Αυτό το βιώνουμε καθημερινά.
Η ανθρωπότητα χρειάζεται διαφορετική γνώση για να βγει από την κόλαση στην οποία, κυρίως εξ αγνοίας αλλά συχνά και εκ προθέσεως, έχει περιέλθει. Ούτε περισσότερη δημοκρατία, ούτε περισσότερος σοσιαλισμός ή φιλελευθερισμός, ούτε περισσότερη ελευθερία, ούτε περισσότερες φυλακές για τους κακούς ή “κακούς”, ούτε περισσότερος εθνικισμός, ούτε περισσότερη παγκοσμιοποίηση, ούτε περισσότερη “ανάπτυξη” και επάρκεια υλικών αγαθών πρόκειται να σηματοδοτήσουν την πνευματική ανάνηψη της ανθρωπότητας και την αποτροπή της αυτοκαταστροφής την οποία ασυνείδητα απεργάζεται.
Εκείνο που χρειάζονται οι άνθρωποι, ατομικά και συλλογικά, είναι η πνευματική αυτογνωσία, η επίγνωση του θεϊκού σπόρου που υπάρχει μέσα μας, και εκείθεν η αναγνώριση της ενότητας όλων των ανθρώπων ως εκδηλώσεων της μιας και μοναδικής Θεότητας, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, θρησκείας και ιστορίας.
Τελικά, η αναγνώριση του θεϊκού σπόρου μέσα μας, της “βασιλείας του Θεού εντός ημών”, κατά τον Ιησού, “του εσωτερικού ανθρώπου” κατά τον Απόστολο Παύλο, του “λύχνου του Κυρίου που διερευνά πάντα τα ενδόμυχα της καρδίας” κατά τον Σοφό Σολομώντα, του “δαιμονίου” κατά τον Σωκράτη (ουδεμία σχέση έχοντος με τους δαίμονες που εννοεί ο Χριστιανισμός), είναι η απαρχή της συνειδητοποίησης της ταυτότητας του ανθρώπου με το Θεό.
«… Αντιλαμβάνομαι μέσα μου κάτι σαν σημείον θείον και υπερφυσικόν… Τούτο δε, το οποίον ήρχισεν από την παιδικήν μου ηλικίαν, είναι εν είδος φωνής, η οποία ομιλεί και πάντοτε μεν με αποτρέπει, από τούτο το οποίον μέλλω να πράξω, ουδέποτε δε με προτρέπει …» Πλάτωνος Απολογία του Σωκράτους 31cd (πηγή)
Αν καταλάβουμε τη φύση των θεϊκών χαρακτηριστικών μέσα μας, τότε θα γίνουμε οι ίδιοι Νόμος στον εαυτό μας και η θέλησή μας θα ταυτιστεί αβίαστα με την Υπέρτατη Θέληση, δηλαδή τους απρόσωπους κυρίαρχους Νόμους, τις προδιαγραφές που μας διέπουν. Τότε η ψυχή μας θα βρίσκεται σε τέλεια αρμονία με την Αλήθεια και οι αυταπάτες θα διαλυθούν. Και τότε θα έχουμε εκπληρώσει το σκοπό για τον οποίο γεννηθήκαμε.
«Εγώ είπα Θεοί εστέ, και υιοί Υψίστου πάντες, σεις όμως ως άνθρωποι αποθνήσκετε», διαβάζουμε στους Ψαλμούς του Δαβίδ (Ψαλμοί ΠΒ’: 6-7), κάτι που επιβεβαίωσε ο Ιησούς όταν κατηγορήθηκε από τους Ιουδαίους ότι βλασφήμησε επειδή είπε ότι είναι Υιός Θεού. (Κατά Ιωάννη Ι’: 34-36)
Ας αναζητήσουμε λοιπόν την αληθινή γνώση μέσα μας, και ας δημιουργήσουμε μια συνειδητή σχέση με τον Ανώτερο, τον Πνευματικό Εαυτό μας. Γνώσεις από δεύτερο χέρι, γνώσεις δανεικές που μας μεταδίδονται από τρίτους, όσο φωτισμένοι κι αν είναι αυτοί, δεν μπορούν να μας οδηγήσουν στο “ιερό”, στα “άγια των αγίων” της ψυχής μας όπου θα γνωρίσουμε το Θεό “πρόσωπο με πρόσωπο” και θα “αναγεννηθούμε”.
Tags: Αλήθεια, αυτογνωσία, πνεύμα, Σωκράτης, ψυχή
